กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เผิงจ้านชิงจัดหมอนให้เข้าที่ มือของเขาหยุดอยู่ด้านหลังเธอชั่วขณะ เมื่อแน่ใจว่าเธอพิงได้สบายแล้วจึงค่อยดึงมือกลับ หลินจือเซี่ยเอนกายพิงหมอนครึ่งหนึ่ง กวาดสายตามองคนรอบตัว ก่อนจะหยุดลงบนใบหน้าของเผิงจ้านชิงเป็นคนสุดท้าย ปกเสื้อเชิ้ตของเขาเบี้ยว แขนเสื้อพับขึ้นไปถึงท่อนแขน และหลังมือมีรอยเขียวช้ำ ราวกับถูกอะไรบางอย่างกระแทก
“มือคุณเป็นอะไร?” เธอถาม
เผิงจ้านชิงก้มมองแวบหนึ่ง แล้วเอามือไขว้ไว้ด้านหลัง “ไม่เป็นไร ตอนกอดเธอผมเผลอชนเข้า”
ฉีซือซือรีบแย่งพูด “พี่! พี่ไม่รู้หรอก ตอนนั้นพี่เขยวิ่งพุ่งมาจากหน้าห้องโถง หลังมือดันฟาดเข้ากับกรอบประตูพอดี เสียงดัง ‘โครม’ สนั่นเลย!”