ตอนที่ 147 เอิกเกริกขนาดนี้ ฉันสร้างความชอบหรือทำผิดกันแน่

ห้องโถงโรงพยาบาลพลันวุ่นวายไปหมด พยาบาลที่เดินผ่านรีบวิ่งเข้ามาดู พอเห็นเหตุการณ์ก็หันหลังวิ่งไปทางห้องกู้ชีพทันที พลางตะโกนไปด้วยว่า “เข็นเตียงมาเร็ว! มีคนเป็นลม!”

เผิงจ้านชิงอุ้มเธอขึ้นมาในท่าอุ้มเจ้าสาว แล้วก้าวยาว ๆ ตรงไปยังห้องกู้ชีพ ร่างในอ้อมแขนเบาหวิว ศีรษะพิงตกอยู่บนหน้าอกของเขา ลมหายใจแผ่วเบาจนแทบสัมผัสไม่ได้ เขาก้มมองรอยเขียวช้ำบนหน้าผากของเธอแวบหนึ่ง ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง

ฉีซือซือวิ่งตามหลังมาอย่างเซซวน น้ำตาไหลพรากไม่ขาดสาย พลางร้องไห้ตะโกนว่า “พี่สาว เมื่อกี้พี่ยังดี ๆ อยู่เลยไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงเป็นลมไปได้... ฮือ ๆ แล้วฉันจะอธิบายกับปู่ย่ายังไง...”