ตอนที่ 146 จะเด็กอะไรนักหนา ตอนฉันอายุเท่าเธอ ลูกวิ่งได้แล้ว

หลินจือเซี่ยพิงอยู่บนที่นั่งข้างคนขับ แหงนศีรษะไปด้านหลัง หางตาเหลือบเห็นแนวกรามที่ขบแน่นของเผิงจ้านชิง หัวใจของเธออ่อนยวบลง จึงยกมือโบกไปมา น้ำเสียงยังคงนุ่มนิ่ม แต่จงใจแฝงรอยยิ้มไว้ “โอ๊ย พวกเธออย่าทำเหมือนฉันใกล้จะไม่ไหวแล้วสิ ฉันไม่เป็นไร สบายดีมาก! แค่หัวกระแทกเท่านั้นเอง ฉันเคยฝึกวรยุทธ์กายาหัวเหล็กมาแล้วนะ ตอนเด็ก ๆ ตอนเล่นกับพี่ชายข้างบ้าน ฉันยังเคยชนเข้ากับวงกบประตูเลย ไม่เห็นเป็นอะไรสักนิด ไม่ต้องห่วง”

เธอพูดเสียจนสีหน้าท่าทางดูมีชีวิตชีวา ราวกับเป็นเรื่องจริงเสียอย่างนั้น แม้แต่ฉีซือซือยังถูกเธอทำให้หัวเราะทั้งน้ำตา

ฉีซือซือหดตัวกลับไปนั่งที่เดิม ทำท่าจุ๊ปากใส่จ้าวเสี่ยวหลานกับกู้หนิง แล้วพูดเสียงเบา “พวกเราอย่าพูดกันเลย ให้พี่พักสักหน่อย”