กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลมปลายฤดูใบไม้ผลิอบอุ่นกำลังดี หลินจือเซี่ยคล้องแขนซ่งเป่าจู เดินเอื่อย ๆ ผ่านเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ระหว่างทางพวกเธอพบพี่สะใภ้หลายคน ทั้งสองยิ้มทักทายกัน ซ่งเป่าจูก็ยิ้มตาหยีพลางพยักหน้า อย่างไรเสีย สถานะภรรยาเก่าของผู้บัญชาการกองพลเผิง ใครในเขตบ้านพักครอบครัวทหารจะไม่รู้บ้าง
บ้านของตระกูลเผิงอยู่ด้านในสุดของอาคารพักนายทหาร เป็นบ้านเดี่ยวมีลานส่วนตัว
ทันทีที่เข้าประตู หลินจือเซี่ยก็ตะโกนเสียงดังด้วยพลังเต็มเปี่ยมว่า “ฉันกลับมาแล้ว!”
หลิวหงเยี่ยนโผล่ตัวออกมาครึ่งหนึ่งจากห้องครัว เธอสวมผ้ากันเปื้อนและยังถือพายทำครัวอยู่ในมือ “พี่สะใภ้รองกลับมาแล้ว! อ้าว น้าซ่งก็มาด้วย!” เธอรีบวางพายทำครัวลง ถูมือกับผ้ากันเปื้อนสองสามทีแล้วออกมาต้อนรับ “รีบเข้ามา อาหารใกล้เสร็จแล้ว”