เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งเป่าจูดีใจขึ้นมา เธอจับมือหลินจือเซี่ยแล้วคุยจ้อไม่หยุด ทั้งสองคนคุยจากเรื่องระเบิดไปถึงระบบ จากระบบไปถึงเผิงจ้านชิง จากเผิงจ้านชิงไปถึงมื้อกลางวันวันนี้จะกินอะไร บทสนทนาของผู้หญิงก็เป็นแบบนี้ พอเปิดประเด็นขึ้นมาแล้วก็หยุดไม่ได้ ทั้งลากไปเรื่องนั้นทีเรื่องนี้ทีไม่มีสิ้นสุด สุดท้ายก็วกกลับมาที่เรื่องเผือกสำคัญที่สุดอยู่ดี—ยัยโจวอวิ๋นคนนี้ ทำไมถึงต้องเดินทางผิดไปจนสุดทางด้วย?
“นี่ เธอพูดถึงโจวอวิ๋นคนนั้นสิ” ซ่งเป่าจูลดเสียงลงกะทันหัน แววตาเปล่งประกายทั้งความอยากเผือกและความระแวดระวัง “เธอ...คงไม่ใช่คนขายชาติที่สมคบกับต่างชาติหรอกนะ?”
หลินจือเซี่ยคร้านจะเสียเวลาน้ำลาย เลยโยนหนังสือเล่มหนึ่งออกมาโดยตรง
ซ่งเป่าจูก้มลงมอง ดวงตาเบิกกว้างจนแทบถลน 《บันทึกการแก้แค้นของหญิงรักหญิง》???
ทำไมชื่อหนังสือเล่มนี้ถึงให้ความรู้สึกประหลาดอย่างบอกไม่ถูกกันนะ?