เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าวันรุ่งขึ้น ซ่งเป่าจูได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นในหอประชุมใหญ่ภาคทหารจนตกใจแทบเป็นลม
เธอรีบวิ่งไปที่สำนักงานผู้นำเพื่อขอลางานทันที
ตอนที่เธอไปดักหลินจือเซี่ยไว้ตรงหน้าห้องซ้อมคณะศิลปะกองทัพ ผมของเธอก็ยุ่งกระเซิงไปหมดแล้ว เธอคว้าแขนหลินจือเซี่ยไว้พลางกวาดตามองตั้งแต่หัวจดเท้า “ลูกสะใภ้! เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหม? เช้านี้ฉันได้ยินว่าเมื่อคืนงานเลี้ยงเทศกาลหยวนเซียวมีระเบิด เรื่องจริงหรือเปล่า?”
เดิมทีหลินจือเซี่ยคิดว่าตัวเองทำใจได้แล้ว แต่พอเห็นซ่งเป่าจู จมูกก็แสบขึ้นมาและขอบตาพลันแดงก่ำ
เธอโผกอดซ่งเป่าจูทันที วางคางลงบนไหล่แม่สามีแท้ ๆ แล้วแผดเสียงสะอื้นว่า “แม่—แม่เกือบจะไม่ได้เห็นลูกสะใภ้คนโปรดแล้ว! แม้แต่ลูกชายราคาถูกของแม่ก็หายไปด้วย! ต่อไปใครจะเลี้ยงดูแม่ยามแก่ล่ะ—!”