กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทางเดินทั้งต่ำและมืดสลัว คนสองคนก้มตัวค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปด้านใน ก่อนจะพบกับทหารจากกองร้อยทหารช่าง
“ผู้การเผิง เวลาเหลือไม่มากแล้ว” ทหารเหลือบมองนาฬิกา “ไม่ถึงสิบนาที”
“อพยพคนในหอประชุมออกไปทั้งหมด”
คำสั่งทหารหนักแน่นดุจขุนเขา ทหารนายนั้นไม่พูดพร่ำทำเพลง หิ้วอุปกรณ์แล้วค่อย ๆ เคลื่อนออกไปด้านนอกทั้งน้ำตาคลอ
ใต้พื้นตรงกลางเวที อุปกรณ์สีดำชิ้นนั้นฝังแน่นอยู่กับเสาค้ำอย่างเงียบงัน ตัวเลขสีแดงยังคงเดินต่อไปอย่างไม่รู้จักความตาย
00:10:12
เผิงจ้านชิงกลืนน้ำลายลงคอ
หลินจือเซี่ยย่อตัวลง จ้องตัวเลขชุดนั้นเขม็ง แล้วสูดหายใจเข้าลึก ๆ ตอนหันไปมองเผิงจ้านชิง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความแน่วแน่เด็ดเดี่ยว
“ที่รัก ถอยไปหนึ่งก้าว อย่าแตะตัวฉัน”
“เธอ——”