กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินเป่าฉินกัดฟันอดทน เธอเองก็ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังคิดอะไรอยู่ ทั้งอยากจากไป และก็ไม่อยากจากไป
ให้ตายเถอะ…
สามแม่ลูกนั่งเรียงกันอยู่ตรงโคนกำแพง พักผ่อนพลางอาบแดดไปด้วย เผิงจ้านชิงทักทายทั้งสามคนก่อนออกไปทำงานแล้วจึงจากไป
ทันทีที่ประตูเขตบ้านพักปิดลง หลินจือเซี่ยก็ก้าวไปหยุดตรงหน้าทั้งสามคน ริมฝีปากมีรอยยิ้ม แต่แววตากลับเย็นเยียบ
“ฉันไม่สนหรอกว่าการมาภาคทหารครั้งนี้พวกเธอมีลูกคิดอะไร” เสียงของเธอไม่ดังนัก แต่ทุกคำชัดเจน “คิดจะมารับญาติเหรอ? เลิกคิดได้เลย ช่วงหลายปีที่พ่อฉันจากไป พวกเธอปฏิบัติกับฉันยังไง? เพิ่งมีวันดี ๆ ผ่านไปไม่กี่วัน ความจำคงไม่แย่ถึงขนาดนี้หรอกมั้ง?”