ตอนที่ 132 ความแค้นนี้ ฉันจะชำระให้ได้

ทันทีที่หลินจือเซี่ยขึ้นเวที เสียงหัวเราะด้านล่างก็ระเบิดขึ้นราวกับน้ำเดือด

ไม่ใช่เพราะเธอแสดงได้ดีอะไรนัก แต่เป็นเพราะท่าทางเซซังตอนขึ้นเวที รวมถึงความลนลานตอนมันเทศในตะกร้าไม้ไผ่หล่นออกมา ทำให้ทุกคนขบขัน

หลังจากยืนได้มั่นคงแล้ว หลินจือเซี่ยก็คล้องตะกร้าไม้ไผ่ไว้ที่แขนแล้วก้าวไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว เปียเกลียวสองข้างสะบัดไปด้านหลัง “สวัสดีทุกคน ฉันชื่อชุ่ยฮวา เมื่อกี้—” เธอขึงใบหน้าแล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันเกือบล้มเพราะโดนเสือไล่ต่างหาก”