กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ในลานบ้าน ฉีหย่วนซาน เฝิงซิ่วเจิน และฉีอ้ายกั๋วยืนเบียดชิดอยู่ใต้หน้าต่างเรียงกันเป็นแถว ศีรษะสามหัวเบียดชิดกัน พวกเขาจ้องมองเข้าไปข้างในตาไม่กะพริบ
เฝิงซิ่วเจินกำเมล็ดแตงไว้ในมือ เคี้ยวดังกร๊อบ ๆ ขณะเห็นกับตาว่าหลานสาวคนโตถอดขากรรไกรคนในห้องรับแขกอย่างคล่องแคล่วตั้งแต่ต้นจนจบ ดวงตาแทบจะถลนออกจากเบ้า “จิ๊” เธอตบต้นขาฉาด “ฝีมือของหลานสาวคนโตนี่ ได้กลิ่นอายฝีมือของฉันสมัยสาว ๆ ตั้งสามส่วน!”
ฉีหย่วนซานพยักหน้า ก่อนจะส่ายศีรษะอย่างเสียดาย “แต่ฝีมือ ‘เล่นงานคนไม่เล่นงานหน้า’ แบบนี้ ถ้าอยู่คณะศิลปะกองทัพก็น่าเสียดายแย่”
“จะเสียดายอะไร!” เฝิงซิ่วเจินค้อนเขา “เด็กสาวตัวเล็ก ๆ ร้องเพลงเต้นรำดี ๆ ก็พอแล้ว จะต้องหักกระดูกคนถึงจะเรียกว่ามีความสามารถหรือไง?”
ฉีอ้ายกั๋วกลืนน้ำลาย มองหลานสาวคนโตปล่อยหมัดเดียวใส่ทั้งสามคนทีละหมัดโดยไม่สนใจสายสัมพันธ์ทางครอบครัวแม้แต่น้อย จนรู้สึกมึนงงเล็กน้อย