ตอนที่ 126 โบราณว่าไว้ ความโง่เขลาที่หาได้ยาก

ด้วยเหตุนี้ เผิงจ้านชิงจึงคอยป้อนอาหารทีละตะเกียบ ส่วนหลินจือเซี่ยก็อ้าปากรับทีละคำ ภาพตรงหน้ากลมกลืนอย่างยิ่ง หัวใจของเธอหวานจนแทบจะพองเป็นฟอง ผู้ชายคนนี้ตอนนี้ไม่เลวเลยจริง ๆ

หลังมื้อกลางวัน เผิงจ้านชิงล้างชาม เช็ดแท่นเตาจนสะอาด แล้วแขวนผ้ากันเปื้อนไว้หลังประตูครัว ก่อนหันกลับเข้าไปในห้องด้านใน บนเตียงเตา ภรรยาตัวน้อยนั่งขัดสมาธิ ก้มหน้าขีดเขียนอยู่บนโต๊ะเตียงเตาขนาดเล็ก ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุด

เขาไม่ส่งเสียง ค่อย ๆ ปีนขึ้นเตียงเตาอย่างเบามือเบาเท้า จากนั้นก็โอบเธอทั้งตัวจากด้านหลังเข้ามาในอ้อมแขน พอวางคางลงบนซอกไหล่ของเธอ สายตาก็พลันตกลงบนกระดาษ ข้างตัวอักษรเล็ก ๆ ที่เขียนอย่างงดงาม มีรูปคนไม้ขีดวาดเอาไว้ทีละตัว แม้จะโย้เย้ไปบ้าง แต่ท่าทางต่าง ๆ กลับครบถ้วนทีเดียว ทั้ง “เสียงกลองเริ่มขึ้น” “เดินแถว” “ดอกไม้จะร่วงลงบ้านใคร” ล้วนเขียนกำกับไว้อย่างชัดเจน