กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
แค่ไม่ได้เจอกันวันเดียวก็เหมือนห่างกันไปสามฤดูใบไม้ร่วง แต่เผิงจ้านชิงนี่ผ่านไปตั้งห้าสามฤดูใบไม้ร่วงแล้ว
ช่วงกลางดึกแล้ว ทั้งสองคนถึงได้สงบลง หลินจือเซี่ยนอนแผ่อยู่ในอ้อมกอดของเขา พูดอะไรไม่ออกสักคำ แต่เธอยังจำได้ว่าพรุ่งนี้ต้องไปทำงาน
เธอซบอยู่บนอกเขา แล้วพูดด้วยเสียงแหบพร่า “สหายเผิงจ้านชิง”
“อืม”
“พรุ่งนี้...ปลุกฉันด้วย”
“อืม”
“เจ็ดโมง”
“อืม”
“อย่าให้สาย”
“ได้”