กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ค่ำคืนวันที่เจ็ด เดือนหนึ่ง!
หลินจือเซี่ยซุกใบหน้าลงกับหมอนแล้วร้องโหยหวนอู้อี้หนึ่งที พอร้องเสร็จก็พลิกตัวกลับมา หันหน้ามองเพดาน จากนั้นใช้ขาทั้งสองข้างถีบเตียงเตาไปสองที ราวกับกำลังระบายอารมณ์
“พรุ่งนี้ต้องไปทำงานแล้ว… ต้องตื่นตั้งแต่เจ็ดโมง… อ๊าก ฉันไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว”
เผิงจ้านชิงนั่งอยู่ตรงขอบเตียงเตา เขาเพิ่งอาบน้ำเสร็จ เส้นผมยังเปียกชื้น หยดน้ำไหลลงมาตามลำคอจนทำให้ปกเสื้อเปียก เขามองภรรยาตัวน้อยที่กำลังงอแงวุ่นวายแบบนี้ มุมปากก็ยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว