เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยเพิ่งกำลังจะกลับเข้าห้อง ประตูรั้วก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด เผิงจ้านชิงกับเผิงเว่ยหมินกลับมาแล้ว
เผิงจ้านชิงมองปราดเดียวก็เห็นว่าสีหน้าของภรรยาตัวน้อยผิดปกติ มุมปากของเธอเม้มเป็นเส้นตรง ราวกับมีใครติดหนี้เธออยู่ 8 ร้อยล้าน เขาเข้าไปใกล้แล้วลดเสียงถาม “เป็นอะไรไป? ใครทำให้เธอไม่พอใจ?”
“มีคนคิดจะวางยาพวกเราให้ตาย” หลินจือเซี่ยพูด
เท้าของเผิงจ้านชิงลื่นจนเกือบยืนไม่อยู่
“เซี่ยเซี่ย เธอพูดว่า—”
“พ่อ โอ่วปิ่งหัวแตก พ่อรีบเข้าไปดูหน่อย ฉันมีเรื่องจะคุยกับจ้านชิงสองคำ” หลินจือเซี่ยหันไปยิ้มให้เผิงเว่ยหมิน ส่งเขาเข้าไปด้านใน จากนั้นจึงขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเผิงจ้านชิง เล่าเรื่องที่เห็นใต้หน้าต่างเมื่อครู่อย่างกระชับ
แววตาของเผิงจ้านชิงค่อย ๆ เย็นเยียบลงทีละน้อย ก่อนจะแข็งกร้าวราวกับเคลือบน้ำแข็งในที่สุด “เหวินเชี่ยนคนนี้นี่เอง กล้าไม่เบา ถึงกับมาถึงบ้านเพื่อวางยาพิษ”