ตอนที่ 118 ไร้สีไร้กลิ่น ดื่มเข้าไปก็ไม่มีใครรู้ และไม่ทำให้ตายทันที

สายตาเลือนรางของเหวินเชี่ยนคล้ายเส้นใยแมงมุมบาง ๆ ที่พันรอบหัวใจของหลินจือเซี่ยเบา ๆ

สีหน้าของเธอยังคงไม่แสดงอารมณ์ มือก็เล่นไพ่รวดเร็วปานสายฟ้า ปากยังไม่ลืมต่อปากต่อคำกับเผิงหร่านหร่าน “เธอเล่นไพ่สิ มัวชักช้าเดี๋ยวก็แพ้อีกตานี้หรอก”

เผิงหร่านหร่านยื่นปาก ก่อนโยนไพ่ใบหนึ่งออกมา “พี่สะใภ้รองจะเร่งอะไรนักหนา ฉันกำลังคำนวณอยู่!”

เหวินเชี่ยนถอนสายตากลับไปแล้ว เธอกำลังยิ้มรับชาร้อนที่หลิวโส่วหลานส่งมา มือทั้งสองประคองถ้วยไว้ ก้มหน้าจิบไปหนึ่งคำ ขนตาทอดต่ำลง ทิ้งเงาเล็ก ๆ บนเปลือกตา

หลินจือเซี่ยติดป้ายในใจให้เหวินเชี่ยนไปแล้วว่า ผู้หญิงคนนี้มีปัญหา ไม่ว่าเธอจะพูดหรือทำอะไร ล้วนมีจุดประสงค์ทั้งนั้น

ต่อให้เธอจามสักครั้ง ในสายตาของหลินจือเซี่ยก็ยังเป็นการส่งสัญญาณลับ