กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นาฬิกาแขวนผนังตีบอกเวลาสิบเอ็ดครั้งแล้ว เผิงเจียเป่านอนขดเป็นก้อนอยู่ในอ้อมแขนของหลิวโส่วหลาน ส่วนเผิงเจียเป้ยนอนฟุบอยู่บนขาของเธอพลางหาวหวอด ๆ เผิงหร่านหร่านเอนศีรษะพิงไหล่หลินจือเซี่ย เปลือกตาแทบจะปิดอยู่รอมร่อ หลินจือเซี่ยตบหลังเธอเบา ๆ ราวกับกำลังกล่อมเด็ก “นอนเถอะ ๆ พรุ่งนี้เช้าจะห่ออั่งเปาซองใหญ่ให้”
เผิงหร่านหร่านขานรับอย่างงัวเงียว่า “อืม” แล้วไม่นานก็หลับกรนคร่อก ๆ
เผิงจ้านไห่กับเฝิงเสี่ยวลี่ฝืนทนจนถึงเที่ยงคืนถึงได้เข้านอน ตอนนี้พวกเขาไม่มีความกล้าพอจะก่อเรื่องแล้ว เผิงเว่ยหมินมองสองคนที่กลายเป็นว่านอนสอนง่ายขึ้นมา ก็อดแค่นหัวเราะไม่ได้
แต่ในใจกลับยิ่งชื่นชอบลูกสะใภ้คนโปรดที่ทั้งน่ารักทั้งอ่อนหวานของเขามากขึ้นไปอีก