กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยกะพริบตาปริบ ๆ ภาพต่าง ๆ เริ่มฉายย้อนกลับในหัวราวกับกำลังดูหนัง
ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ที่บ้านมีข้าวขาว แป้งขาว แตงกวา มะเขือเทศ และของอื่น ๆ เพิ่มขึ้นมา เขาไม่ถามสักคำ ส่วนตอนที่เธอหิ้วไก่เป็ดห่าน เนื้อวัว และเนื้อแกะกลับมา เขาก็แค่บีบแก้มเธอแล้วพูดว่า “เซี่ยเซี่ยของบ้านเราเก่งจริง ๆ” นอกจากนี้ เมื่อครึ่งเดือนก่อน หลังจากออกไปส่งเสบียงตอนกลางดึกแล้วกลับมา เธอมุดเข้าไปในอ้อมแขนเขา แถมยังเอามือเย็น ๆ แนบกับเอวเขา เขาไม่เพียงไม่ผลักเธอออก แต่กลับกอดแน่นเป็นพิเศษ นี่มันผิดปกติชัด ๆ
จริงสิ ยังมีรอยยิ้มแฝงความหมายในดวงตาของเขาตอนคืนนั้นที่เธอชมว่า “ผู้รักชาติ” อีก…
รอยยิ้มนั่นมันเขียนเอาไว้ชัด ๆ ว่า “ฉันมองออกหมดแล้ว แต่จะเล่นละครเป็นเพื่อนเธอ”