ตอนที่ 115 ในเมื่อเธอยังจะมา งั้นฉันก็ต้องยอมเสี่ยงเป็นเพื่อนสุภาพบุรุษแล้ว

ประตูรั้วบ้านปิดลงด้านหลัง ลมหนาวพัดผ่านแก้ม หลินจือเซี่ยจึงหดใบหน้าเข้าไปในผ้าพันคอ เผิงจ้านชิงยกมือช่วยดึงผ้าพันคอของเธอขึ้น แล้วดึงหมวกลงอีกเล็กน้อย เหลือให้เห็นเพียงดวงตาสองข้าง

“มีผมอยู่ทั้งคน คุณไม่มีทางล้มหรอกครับ”

ว้าว ช่างซาบซึ้งจริง ๆ คุณสามีที่รักเริ่มเกี้ยวพาราสีเก่งขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว ในเมื่อเขารู้ความลับของเธอแล้ว เธอยังจะปิดบังไปทำไมอีก?

การคอยปิดบังซ่อนเร้นช่างเหนื่อยเหลือเกิน แถมยังเปลืองสมองอีก ทุกครั้งที่ต้องแกล้งทำเป็นหาผลไม้ ผัก และเนื้อสัตว์มาจากข้างนอก ก็ต้องกุเรื่องโกหกสารพัด

ฮิฮิ สู้เปิดไพ่ให้หมดไปเลยดีกว่า

ระหว่างทางกลับบ้านพักครอบครัวทหาร หลินจือเซี่ยก็ชะลอฝีเท้าลงกะทันหัน

เธอปล่อยมือเผิงจ้านชิง เดินอ้อมไปตรงหน้าเขา เงยหน้าขึ้นแล้วพูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า “คุณสามี คุณ...มีอะไรอยากถามฉันไหม?”