ตอนที่ 113 ฉันไม่รังเกียจเธอ

เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากเผิงจ้านชิงไปส่งหลินจือเซี่ยที่ทำงาน เขาก็เลี้ยวเข้าไปในบ้านตระกูลฉีทันที

ในห้องหนังสือ ปู่กับหลานนั่งหันหน้าเข้าหากัน ส่วนกิ่งไม้แห้งนอกหน้าต่างส่งเสียงกร๊อบ ๆ ท่ามกลางสายลมเหนือ

เผิงจ้านชิงเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนอย่างละเอียด ตั้งแต่คำบ่นของหลินจือเซี่ย ความลังเลของเธอ รอยยิ้มเล็ก ๆ ที่มุมปากตอนออกจากบ้าน ไปจนถึงมือเท้าที่เย็นเฉียบตอนกลับมา

หลังฟังจบ ฉีหย่วนซานยังไม่รีบออกความเห็น เขายกถ้วยชาขึ้นจิบก่อน ครู่ใหญ่ต่อมาจึงส่งเสียง “อืม” อย่างช้า ๆ มุมปากยกขึ้นโดยไม่รู้ตัว “เด็กคนนี้มีนิสัยเป็นของตัวเองไม่น้อยเลย”

เผิงจ้านชิงเงียบไปครู่หนึ่ง เขามองปู่ของภรรยาแล้วพูดเสียงเบา “...ปู่ มีเรื่องหนึ่งที่ยืนยันได้”

เขาเงยหน้าขึ้น แววตาหนักแน่น “ธัญพืชกับเนื้อสัตว์พวกนั้น เธอเสกออกมาทั้งหมด”