ตอนที่ 107 ควรแยกย้ายกลับไปอยู่ในที่ของตัวเองตั้งนานแล้ว

ฉีซือซือรีบคล้องแขนเธอแล้วออดอ้อนทันที “พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง ฉันกำลังชมว่าพี่สายตาดีต่างหาก! พี่ห้ามหึงนะ!”

“เธอนี่จริง ๆ เลย” หลินจือเซี่ยจิ้มหน้าผากเธอ “ระวังคำพูดจะนำภัยมาให้”

——เธอไม่ได้พูดออกมาอย่างส่ง ๆ

ในฐานะคนที่ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย เธอรู้ดีว่าสิบปีแห่งหยาดเลือดและน้ำตานั้นทรมานเพียงใด ลองคิดดูถึงแม่สามีแท้ ๆ ของเธอสิ อีกฝ่ายตกใจจนเริ่มปูทางเตรียมการล่วงหน้าหลายสิบปี เพียงเพราะกลัวเรื่องที่เคยศึกษาต่างประเทศตอนสาว ๆ จะถูกขุดขึ้นมาคิดบัญชี

ฉีซือซือแลบลิ้นแล้วปล่อยแขนเธอ จากนั้นหันไปเร่งกู้หนิง “แล้วต่อจากนั้นล่ะ ๆ?”