ตอนที่ 105 ไม่ว่าจะชาติก่อนหรือชาตินี้ เราต้องรู้จักถนอมปัจจุบัน

กลับมาถึงลานบ้านเล็ก ฉีอ้ายกั๋วก็วางคนลงบนเตียงเตา ก่อนจะหอบหายใจแรงแล้วพูดว่า “เซี่ยเซี่ย จ้านชิงทำได้ดีมาก ล้มลูกพี่ลูกน้องของเธอคว่ำไปหมดแล้ว เธอทำซุปแก้เมาให้เขาหน่อย ฉันกับลุงเขยจะกลับก่อน”

พอปิดประตูลานบ้าน หลินจือเซี่ยก็ลงกลอนจากด้านในตามความเคยชินที่ติดตัวมาตั้งแต่ก่อนทะลุมิติเข้ามาในนิยาย เมื่อกลับเข้าห้องนอน เธอพิงกรอบประตู มองผู้ชายที่นอนหลับตาอยู่บนเตียงเตา หายใจสม่ำเสมอนิ่งดุจพระชราเข้าฌาน มุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นทีละน้อย หลังจากมองอยู่สองวินาที เธอก็หันกลับไปยังโถงกลางบ้าน เทน้ำร้อนใส่ชามแล้วตักน้ำผึ้งเต็มช้อนคนลงไปอย่างแรง

“ลุกขึ้นมาดื่มน้ำหวาน แก้เมาได้” เธอวางชามไว้บนขอบเตียงเตา จากนั้นยกเก้าอี้มานั่ง กอดอกแล้วจ้องผู้พันเผิงที่ “เมาจนไม่รู้สึกรู้สาอะไร” อยู่บนเตียงเตาด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์