กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยยืนอยู่ข้างเฝิงซิ่วเจิน รอยยิ้มบนใบหน้าไม่เปลี่ยนไป แต่สายตากลับกวาดมองใบหน้าของญาติที่กำลังพูดทีละคน คนพวกนี้เธอไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ แม้แต่ชื่อก็ยังเรียกไม่ถูก แต่กลับนั่งอยู่ตรงนี้อย่างหน้าตาเฉย คอยชี้นิ้ววิจารณ์ว่าเธอแซ่อะไร ชื่ออะไร
เธอยังไม่รีบพูดอะไร เพียงเอียงหน้ามองฉีหย่วนซานก่อนหนึ่งครั้ง คุณปู่นั่งอยู่บนเก้าอี้ คิ้วขมวดเข้าหากัน ริมฝีปากเม้มเป็นเส้นตรง เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยพอใจกับคำพูดเหล่านี้ แต่ยังไม่ได้เอ่ยปาก
จากนั้นเธอก็มองเผิงจ้านชิงอีกครั้ง เขายืนอยู่ห่างจากด้านหลังของเธอราวสองก้าว ท่าทางตั้งตรงสง่างาม สายตาคมกริบกวาดผ่านญาติที่กำลังพูดเหล่านั้น แนวกรามเกร็งแน่น กำหมัดโดยไม่รู้ตัวก่อนจะคลายออก ราวกับกำลังข่มกลั้นบางอย่าง