ตอนที่ 92 คำพูดของคุณ...ฟังดูเหมือนลอกเลียนแบบอยู่นะ

ทั้งสองเดินไปตามถนนอย่างช้า ๆ แสงแดดอุ่นส่องลงบนร่างกาย ตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ซ่งเป่าจูรู้สึกว่าถนนสายนี้ซึ่งเธอเดินผ่านมานับหมื่นครั้ง วันนี้กลับแตกต่างออกไปเป็นพิเศษ เธอแอบหันไปมองหลินจือเซี่ย ในที่สุดเธอก็ไม่ได้อยู่ต่างถิ่นเพียงลำพังอีกแล้ว

“จือเซี่ย เธอย้ายมาอยู่กับฉันไหม?”

หลินจือเซี่ยชะงักฝีเท้า “หา?”

“ฉันถามว่าเธออยากย้ายมาอยู่กับฉันไหม” ซ่งเป่าจูย้ำอย่างจริงจัง “จ้านชิงอยู่ที่กองทัพตลอดทั้งปี เธออยู่ที่ตระกูลเผิงคนเดียวคงไม่ค่อยสะดวกใจ หอพักของฉันถึงจะเป็นห้องเดี่ยวและลานบ้านก็เล็ก แต่ฉัน—”