ตอนที่ 93 แสบตาเหลือเกิน สว่างจ้าเหลือเกิน มีความสุขจัง

ขณะที่หลินจือเซี่ยออกจากโรงพยาบาล ดวงอาทิตย์ก็เริ่มคล้อยไปทางตะวันตกแล้ว มือซ้ายของเธอหิ้วไก่ที่มัดขาไว้หนึ่งตัว มือขวาหิ้วเป็ดที่มัดขาไว้หนึ่งตัว ทั้งหมดนี้เธอจับมาจากไร่ แถมยังเด็ดผักสดมาอีกไม่น้อยจนกระเป๋าสะพายเฉียงของเธอถูกยัดจนตุง

ซ่งเป่าจูยืนส่งเธออยู่หน้าประตูโรงพยาบาล มุมปากยกสูงจนแทบจรดหู ท่าทางทั้งตัวราวกับได้รับพลังงานเต็มเปี่ยม

ตอนกลับถึงเขตบ้านพักภาคทหาร ดวงอาทิตย์เพิ่งแตะขอบหลังคาพอดี เด็กหนุ่มวัยกำลังโตหลายคนกำลังกลิ้งห่วงเหล็กเล่นอยู่ในลานว่าง ห่วงเหล็กกระทบพื้นอิฐดังแกร๊ง ๆ เสียงวิ่งไล่หยอกล้อกันดังยิ่งกว่านกกระจอกเสียอีก หลินจือเซี่ยผลักประตูรั้วบ้านตัวเองเข้าไป หลิวหงเยี่ยนกำลังนั่งแกะถั่วลิสงอยู่ข้างกำแพง พอได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้น สายตาตกลงบนสิ่งมีชีวิตสองตัวที่กำลังกระพือดิ้นอยู่ในมือเธอ ดวงตาก็สว่างวาบขึ้นทันที “พี่สะใภ้รอง กลับมาแล้วเหรอ!”