ตอนที่ 91 เสียใจเหรอ? ทำไมฉันต้องเสียใจ?

ขณะที่คู่แม่สามีลูกสะใภ้กำลังคุยกัน จู่ ๆ ประตูห้องเอกสารก็ถูกเคาะจากด้านนอกสองครั้ง

“ผู้อำนวยการซ่ง ผู้อำนวยการซ่งอยู่ไหมคะ”

ซ่งเป่าจูหยุดร้องไห้ทันที เธอใช้หลังมือเช็ดหน้าอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋ามาสั่งน้ำมูก กระบวนการทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงห้าวินาที เธอส่งสายตาให้หลินจือเซี่ย แล้วพูดเสียงเบาว่า “นั่งอยู่เฉย ๆ อย่าขยับ”

จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นจัดปกเสื้อ สูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเปลี่ยนเข้าสู่โหมด “ผู้อำนวยการซ่ง” ภายในหนึ่งวินาที ก่อนจะเดินไปเปิดประตูออกเล็กน้อย