กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งสามคนเดินออกจากบ้าน เผิงหร่านหร่านถอนหายใจยาว ก่อนพึมพำเสียงเบา “พ่อฉันชอบเป็นห่วงเกินเหตุจริง ๆ ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบแล้วสักหน่อย”
เสิ่นหนิงอดหัวเราะไม่ได้ “พ่อเธอพูดถูก ตระกูลฉีไม่เหมือนใครจริง ๆ พอไปถึงที่นั่น เธอต้องสำรวมหน่อย”
“วางใจได้ ฉันรู้ตัวดี” เผิงหร่านหร่านคล้องแขนหลินจือเซี่ย “พี่สะใภ้รอง พี่ว่าจริงไหม?”
หลินจือเซี่ยเหลือบมองเธอ “ถ้าเธอก่อเรื่องขึ้นมา กลับมาแล้วฉันไม่ช่วยรับกระสุนแทนหรอก”
“พี่สะใภ้รอง——” เผิงหร่านหร่านลากเสียงยาวราวกับแมวน้อยกำลังออดอ้อน
ทั้งสามคนพูดคุยหัวเราะกันไป เดินอยู่ราวยี่สิบนาทีก็มาถึงพื้นที่ที่ตระกูลฉีอาศัยอยู่