เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ตอนนั้นเอง ประตูรั้วก็ถูกผลักเปิดอีกครั้ง จางเสียกับหลี่ซานเดินเข้ามา หลี่ซานวางถุงป่านในมือลงบนพื้น จากนั้นก็มีเสียงลงกลอนประตูตามมา
“ป้า!” หลินจือเซี่ยราวกับมองเห็นฟางเส้นสุดท้าย เธอวิ่งไปหาจางเสียที่กำลังอุ้มเด็กอยู่ “ผู้ชายคนนี้เป็นคนหลอกลวง ที่นี่ไม่ใช่บ้านน้าของฉัน!”
เธอวิ่งมาถึงตรงหน้าจางเสีย แล้วยื่นมือออกไป ก่อนที่จางเสียจะทันตั้งตัว เด็กในอ้อมแขนก็ถูกเธอรับมาอย่างมั่นคงแล้ว
“เธอจะทำอะไรน่ะ—” จางเสียกรีดร้องเสียงแหลม
หลินจือเซี่ยไม่สนใจเธอ เธอก้มมองเด็กในอ้อมแขน ใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเทา ริมฝีปากม่วงคล้ำ ลมหายใจแผ่วเบาราวกับเส้นใยแมงมุมที่กำลังจะขาด ยังมีชีวิตอยู่ เธอรีบวางเด็กลงข้างกองฟืนตรงมุมลาน วางของในมือลงด้วย จากนั้นจึงยืดตัวขึ้นแล้วค่อย ๆ หันกลับมา
ในชั่วขณะที่เธอหันกลับมา อานุภาพของเธอก็เปลี่ยนไปทั้งคน