เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เด็กหญิงตัวน้อยในอ้อมแขนของเฝิงเสี่ยวลี่เบิกตากว้าง มองซ้ายมองขวาไปทั่ว ไม่ร้องไห้ไม่งอแง ว่านอนสอนง่ายอย่างยิ่ง หลิวโส่วหลานเดินเข้าไปยื่นมือจะรับตัวเด็ก เฝิงเสี่ยวลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ยังส่งลูกสาวให้
“เป้ยเป้ย นี่คือย่าของลูก” เฝิงเสี่ยวลี่พูดอยู่ข้าง ๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
เป้ยเป้ยค่อนข้างกลัวคนแปลกหน้า แต่พ่อกับแม่อยู่ข้าง ๆ เธอจึงอ้าปากอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ เรียกคำหนึ่งว่า “ย่า” เสียงนั้นเบาราวกับเสียงยุงบิน ทันทีที่เปล่งออกมาก็ถูกเสียงฝีเท้าในห้องรับแขกกลบจนหมด ไม่มีใครได้ยิน
หลินจือเซี่ยขึ้นไปชั้นบนเพียงห้านาทีก็ลงมา ในมือถือกบสังกะสี รถยนต์สังกะสี ม้าหมุนหนึ่งตัว และของเล่นหุ่นไม้
ของพวกนี้เสิ่นกุ้ยฮวาเป็นคนซื้อ เดิมทีตั้งใจจะซื้อมาให้หลานชายหลานสาวของบ้านฝ่ายแฟนลูกชาย สาเหตุที่เธอใจกว้างขนาดนี้ ก็เพราะฐานะทางบ้านของแฟนลูกชายดีมากเมื่อเทียบกับบ้านของพวกเขา ดีเสียจนเธอรู้สึกว่าหากไม่มอบของดี ๆ ให้สักหน่อย ตัวเองคงเชิดหน้าไม่ขึ้น