กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทันทีที่คำพูดนี้ดังออกมา อากาศในห้องรับแขกก็ราวกับถูกใครบางคนสูบหายไปส่วนหนึ่ง
รูม่านตาของหลิวโส่วหลานหดตัววูบหนึ่ง เธอมองไปทางโต๊ะอาหาร แผ่นหลังของหลินจือเซี่ยบอบบาง อีกทั้งยังกินอาหารไม่เลือกจนมองไม่เห็นสัญญาณของการตั้งครรภ์แม้แต่น้อย แต่เรื่องแบบนี้ใครจะพูดได้แน่ชัด บางคนตั้งครรภ์ก็ไม่มีอาการใด ๆ เลย
หัวใจของเธอพลันกระสับกระส่ายขึ้นมา เหล่าเผิงเฝ้ารอหลานชายแท้ ๆ มานานหลายปี หากนังสารเลวนี่ตั้งครรภ์ขึ้นมาจริง ๆ ถ้าอย่างนั้นสถานะของเธอในบ้านนี้…
ไม่ได้
เด็กคนนี้ยังคลอดไม่ได้ อย่างน้อยตอนนี้ก็ยังไม่ได้
“เพียะ——”
แอปเปิ้ลที่เผิงหร่านหร่านกัดไปครึ่งหนึ่งหล่นลงพื้น กลิ้งหลุน ๆ เข้าไปใต้โซฟา ตัวเธอกระเด้งขึ้นราวกับแมวที่ถูกเหยียบหาง จากนั้นก็กระโจนไปอยู่ตรงหน้าเฝิงเสี่ยวลี่ในไม่กี่ก้าว ใบหน้าแดงก่ำ