กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ
หลิวโส่วหลานเหลือบมองเงาร่างเล็ก ๆ ในกระจก ยกมือแตะตำแหน่งกิ๊บติดผมแล้วพูดด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ว่า “ฉันอายุมากแล้ว ติดแล้วไม่สวยหรอก”
บรรยากาศในห้องรับแขกหยุดชะงักไปชั่วขณะ
เผิงเว่ยหมินเงยหน้าขึ้นจากถ้วยชา มองภรรยาของตนเองแวบหนึ่ง ไม่เห็นจะไม่สวยตรงไหนเลย พอติดกิ๊บติดผมนี้แล้ว เธอก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นตั้งหลายส่วน
รอยยิ้มของหลินจือเซี่ยแข็งค้างอยู่บนใบหน้า
เธอหลุบขนตาลง นิ้วมือบิดชายเสื้อโดยไม่รู้ตัว ขอบตาแดงขึ้นอย่างเห็นได้ชัด เสียงเบาราวกับใบไม้ร่วง “ฉัน…ฉันตั้งใจเลือกเลยนะ คิดว่าสีนี้เข้ากับสีผิวของแม่…แม่ชอบแบบไหน บอกฉันได้นะ คราวหน้าฉันจะไม่ตัดสินใจเองแล้ว”
เผิงหร่านหร่านมองท่าทางของพี่สะใภ้รองแล้วตกตะลึงจนพูดไม่ออก