กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ทั้งคู่ยังเดินไปไม่ถึงหน้าประตู ก็เห็นรถจี๊ปที่จอดอยู่ตรงประตูรั้ว
เผิงหร่านหร่านชะงักฝีเท้า พึมพำว่า “ไอ้แก่กลับมาแล้ว”
หลินจือเซี่ยยิ้ม แต่ไม่ได้รับคำ ทว่าในใจกกลับรู้สึกแปลก ๆ ก่อนทะลุมิติเข้ามาในนิยาย วิธีที่เธอใช้เรียกพ่อมีสารพัดแบบ ทั้งพ่อจ๋า ไอ้แก่ พ่อ พ่อบี้ Dad และเสด็จพ่อ วันหนึ่งเปลี่ยนทีหนึ่ง แทบไม่เคยเรียก “พ่อ” อย่างจริงจัง ตอนนี้อยากเรียกก็ไม่มีโอกาสเรียกแล้ว! ในยุคนี้ ปากอาจสะใจไปชั่วขณะ แต่ทั้งบ้านอาจได้ไปเผาพร้อมกัน เธอรับมือกับการประณามต่อหน้าสาธารณะหรือการถูกส่งไปอยู่ชนบทไม่ไหวหรอก ยิ่งไปกว่านั้น เขาก็ไม่ใช่พ่อแท้ ๆ แต่เป็นพ่อสามี