กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เผิงหร่านหร่านมองเธอ ความโกรธในใจก็หายไปกว่าครึ่งอย่างไร้เหตุผล
“ถ้าอย่างนั้นเธอ…ก็น่าสงสารเหมือนกันนะ” เสียงของเธอเบาลง แฝงความใจอ่อนที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ทันสังเกต
หลิวหงเยี่ยนมองดูความสัมพันธ์ระหว่างอากับพี่สะใภ้ระหว่างสองคนที่เข้ากันได้ดีแล้วก็โกรธจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน หมั่นโถวในมือถูกเธอบีบจนกลายเป็นก้อน เดิมทีเธอตั้งใจจะยุแยงให้ทั้งสองแตกคอกัน แต่หลินจือเซี่ยไม่รับมุกเลยสักนิด ส่วนเผิงหร่านหร่านก็กำลังอยู่ในช่วงวัยต่อต้าน เกลียดที่สุดเวลาคนอื่นมาชี้นิ้วสั่ง เธอยิ่งพูด เผิงหร่านหร่านก็ยิ่งทำตรงข้ามกับเธอ
น่าโมโหชะมัด
หลังจากกินข้าวเสร็จ หลิวหงเยี่ยนยังมิมรณะ เธอขยับเข้ามาอีกครั้ง “หร่านหร่าน พี่สะใภ้ใหญ่ของเธอมาทีไรก็รู้จักช่วยเก็บกวาด ล้างจาน ถูพื้นทุกครั้ง แต่พี่สะใภ้รองของเธอไม่เหมือนกัน เอาแต่วางท่าเหมือนคุณลุงทั้งวัน แม้แต่น้ำสักแก้วก็ยังต้องให้ฉันรินให้…”
เผิงหร่านหร่านหันไปมองเธอ แสยะมุมปากแล้วหัวเราะเย็นชา “พี่สาวลูกพี่ลูกน้อง ลืมไปแล้วหรือเปล่าว่ามาบ้านฉันทำไม”
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวหงเยี่ยนแข็งค้าง