ตอนที่ 67 ดูสิ ดูไปเถอะ ยังไง...ยังไงเขียนแล้วก็ต้องให้คนอ่าน

หลินจือเซี่ยเห็นเธอร้อนรนถึงเพียงนั้น จึงยื่นซองจดหมายคืนให้ “เอาละ ๆ พี่สะใภ้รองไม่อ่านก็ได้”

เผิงหร่านหร่านคว้ากลับไปทันที กำซองจดหมายไว้ในมือแน่น แล้วหันหลังให้เธอโดยไม่สนใจ

หลินจือเซี่ยมองแผ่นหลังดื้อรั้นของเธอ ไหล่ทั้งสองข้างเกร็งเล็กน้อย ราวกับลูกแมวที่พองขน เธออดยกมุมปากไม่ได้ แต่ไม่ได้พูดอะไร

ภายในห้องเงียบไปหลายวินาที

เผิงหร่านหร่านแอบหันกลับมามองแวบหนึ่ง พบว่าหลินจือเซี่ยไม่มีท่าทีจะอ่านจริง ๆ แถมยังเตรียมจะออกไปแล้วด้วย

“เธอ...ผู้ใหญ่อย่างพวกเธอไม่ใช่ชอบแอบดูความเป็นส่วนตัวของเด็ก ๆ ที่สุดหรอกเหรอ เธอไม่อ่านจริง ๆ เหรอ” เธอถามเสียงเบา น้ำเสียงแฝงความไม่เชื่อที่แม้แต่ตัวเองก็ยังไม่ทันรู้ตัว

หลินจือเซี่ยหันกลับมา มองเธอด้วยสีหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “เธออยากให้ฉันอ่านเหรอ”

“ใครอยากให้เธออ่านกัน” เผิงหร่านหร่านปากแข็ง ตะโกนเสียงดัง แต่ใบหูกลับค่อย ๆ แดงขึ้น