ตอนที่ 65 เงินที่ฉันใช้คือเงินที่พ่อเผิงจ้านชิงให้แม่เธอนะ! แค่นี้ก็ใช้ไม่ได้เหรอ?

ตอนเย็นวันหยุดสุดสัปดาห์ เผิงหร่านหร่านสะพายกระเป๋านักเรียนผ้าใบสีเขียวทหาร ก่อนจะถีบประตูรั้วบ้านตระกูลเผิงเปิดออก

“แม่! ฉันกลับมาแล้ว!”

ในลานบ้านว่างเปล่าไร้ผู้คนตอบรับ เธอขมวดคิ้ว โยนกระเป๋านักเรียนขึ้นพาดไหล่ แล้วก้าวฉับ ๆ เข้าไปในบ้าน

จากนั้นเธอก็ชะงักงัน

ในห้องรับแขกมีคนเพิ่มขึ้นมาหนึ่งคน

หญิงสาวคนหนึ่งที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายตัวที่แม่ของเธอนั่งเป็นประจำ ในมือประคองถ้วยชา พลิกอ่านหนังสืออย่างไม่รีบร้อน หญิงสาวสวมเสื้อฝ้ายบางสีฟ้าอ่อน มัดผมเป็นหางม้าต่ำ ใบหน้าคมสวยอย่างยิ่ง รอบกายแผ่ความสงบนิ่งที่อธิบายไม่ถูก ราวกับว่าบ้านหลังนี้เป็นของเธอ

เผิงหร่านหร่านถอยหลังไปครึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว พลางมองสำรวจอีกฝ่ายอย่างระแวดระวัง