เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นับตั้งแต่โหวเสี่ยวเทียนถูกหลินจือเซี่ยบ่นซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่รักษาความสะอาด เขาก็เริ่มมีความเข้าใจใหม่ต่อการจัดการข้าวของของตัวเอง แม้จะสนิทกับหลินจือเซี่ยไม่ได้เหมือนเฉินจางและซุนเว่ยตง แต่ก็ยังพอพูดคุยกันได้สองสามคำ ปกติเขาไม่ชอบออกหน้า ทว่าหากเกิดเรื่องขึ้นจริง เขาจะเป็นคนแรกที่ออกมาห้ามการทะเลาะวิวาท เพียงแต่ไม่ใช่การไกล่เกลี่ยแบบเข้าข้างทั้งสองฝ่าย แต่เป็นการเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งอย่างชัดเจน
“เยาวชนปัญญาชนจาง นายคิดจะทำอะไร?” เสียงของโหวเสี่ยวเทียนไม่ดังนัก แต่หนักแน่นมาก
จางเซี่ยวเฉวียนดิ้นสองครั้งแต่ไม่หลุด เขาเบิกตากว้างแล้วตะโกนอย่างเดือดดาล “เยาวชนปัญญาชนหูดูหมิ่นเชี่ยนเชี่ยน!”
โหวเสี่ยวเทียนหัวเราะ “เยาวชนปัญญาชนจาง พูดได้ดีนี่ แล้วกู้เชี่ยนเชี่ยนไม่ได้ดูหมิ่นเยาวชนปัญญาชนเสี่ยวหลินหรือไง?”
ภายในลานบ้านกลับมาเงียบอีกครั้ง