ตอนที่ 37 การทะเลาะที่เกิดจากการเลี้ยงข้าว

ที่พักเยาวชนปัญญาชนประจำกองการผลิตใหญ่หลิ่วเหอ

ตั้งแต่สิบเอ็ดโมงเช้า จ้าวเสี่ยวหลานก็ช่วยเยาวชนปัญญาชนคนอื่น ๆ ทำความสะอาดแท่นเตาในครัวใหญ่จนสะอาดเอี่ยม บนเขียงวางผักกาดขาว มะเขือยาว มันฝรั่ง และถั่วแขกแห้งที่แช่น้ำจนนิ่มแล้ว ซึ่งหั่นเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบ หลินอ้ายเยวี่ยถึงกับเอาน้ำมันหมูไหเล็กที่เก็บไว้เป็นไม้ตายก้นหีบออกมา วางไว้ข้างแท่นเตา รอเอาไว้ใช้ตอนผัดอาหาร

“เยาวชนปัญญาชนเสี่ยวหลินบอกว่าจะเลี้ยงเนื้อพวกเราตอนเที่ยง นี่กี่โมงแล้ว ทำไมยังไม่กลับมาอีก?” เฉินจางพิงกรอบประตู เสียงท้องร้องโครกครากดังขึ้นหนึ่งครั้ง ในมือเขากำตะเกียบคู่หนึ่งไว้ เคาะกระทบกันเป็นครั้งคราวจนเกิดเสียงใสกังวาน

“รออีกหน่อยเถอะ อาจจะมีอะไรทำให้ล่าช้าระหว่างทาง” ปากจ้าวเสี่ยวหลานพูดอย่างนั้น แต่คิ้วกลับขมวดเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว เธอกับหลินอ้ายเยวี่ยผลัดกันวิ่งไปชะเง้อมองที่หน้าประตูลานบ้าน ลึกสุดของถนนดินว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่นกสักตัว

ซุนเว่ยตงนั่งยอง ๆ อยู่หน้าประตูห้องครัว ประคองแก้วเคลือบดื่มน้ำทีละอึก ๆ จนน้ำในท้องสั่นคลอนตามไปด้วย เขาลูบท้องที่แฟบลงแล้วพูดด้วยสีหน้าขมขื่นว่า “ตอนเช้าพวกเราดื่มแค่ข้าวต้มถ้วยเดียว ตอนนี้หิวจนอกจะติดหลังอยู่แล้ว พวกเรากินอะไรรองท้องก่อนไหม?”