กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยกอดเอวเผิงจ้านชิงแน่น จิตสำนึกเข้าสู่ไร่
เพราะอยู่ในสภาวะจิตสำนึก ตอนนี้เธอจึงเหมือนดวงจิตไร้ร่างสายหนึ่ง ลอยเข้าไปในกระท่อมไม้หลังเล็กโดยตรง
ในวินาทีที่ทะลุผ่านประตูเข้าไป หลินจือเซี่ยก็ตกใจจนสะดุ้ง โครงหน้าที่พร่าเลือนสั่นไหวไม่หยุดด้วยความหวาดกลัว
จากนั้นเธอก็คิดว่า ความรู้สึกแบบนี้เหมือนกับตอนที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ทะลุผ่านชานชาลาหมายเลขเก้าเศษสามส่วนสี่เป็นครั้งแรกหรือเปล่านะ?
【ผู้ถือครอง คุณยืนเหม่ออยู่ตรงนั้นทำไมคะ? ยังไม่อ่านหนังสืออีก】
ตอนนี้ชีเป่าไม่ได้แปลงร่างเป็นแมวลาย เพราะมันกลัวว่าสหายเซี่ยเซี่ย ผู้ถือครองคนใหม่จะลูบมัน
พอนึกถึงผู้ถือครองคนก่อน มันก็สะดุ้งไปทั้งตัว ผู้หญิงคนนั้นติดการลูบแมวหนักมาก จนเกือบลูบขนมันหลุดหมดตัว ที่น่าโมโหยิ่งกว่านั้นคือ เธอยังตัดขนบนตัวมันออกจนหมด เหลือไว้แค่ขนบนหัว ขนที่ถูกตัดออกพวกนั้นถูกนำไปถักเป็นผ้าพันคอผืนหนึ่ง!!!!
โมโห!!! โมโหมาก!!!!
ผู้ถือครองคนก่อนที่น่าตายนั่นไม่รู้หรือไงว่า การโกนขนแมวออกจนหมดไม่ต่างอะไรกับการถอดเสื้อผ้าจนล่อนจ้อน? โมโหจะตายอยู่แล้ว!
หลินจือเซี่ยไม่รู้ถึงความคิดในใจของชีเป่า เธอยื่นมือออกไป และทันทีที่ปลายนิ้วสัมผัสกับปกหนังสือ ความรู้สึกประหลาดอย่างหนึ่งก็แผ่ซ่านจากปลายนิ้วไปทั่วร่าง ราวกับเธอเชื่อมต่อกับบางสิ่ง หรือราวกับมีบางอย่างกำลังเทข้อมูลมหาศาลเข้าสู่จิตสำนึกของเธอ