ตอนที่ 19 สมแล้วที่ตัวเองเป็นคนมีบุญวาสนา งานหนักนิดหน่อยก็ทำไม่ไหว

ทั้งสองคนกินหมั่นโถวขาวลูกใหญ่กับเต้าเจี้ยวหมักจนหมด แล้วยังดื่มน้ำเปล่าเย็นอีกคนละสองชาม ถือว่าจัดการมื้อเย็นผ่านไปได้

หลินจือเซี่ยส่งจ้าวเสี่ยวหลานกลับไป ปิดประตู ลงกลอนเรียบร้อย แล้วถอนหายใจยาว

เธอเทน้ำล้างหน้าในกะละมังเคลือบทิ้ง ต้มน้ำร้อนอีกหนึ่งกา เช็ดล้างตัวง่าย ๆ เปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด แล้วล้มตัวลงนอนบนเตียงเตา จ้องคานห้องสีดำสนิทอย่างเหม่อลอย

【ชีเป่า】

【อยู่นี่ เซี่ยเซี่ย】

【เธอว่า ฉันทำตัวเสแสร้งเกินไปหรือเปล่า】

ชีเป่าเงียบไปสองวินาที ราวกับกำลังไตร่ตรองว่าจะตอบอย่างไรถึงจะไม่โดนด่า【เซี่ยเซี่ย ในยุคนี้ถ้าไม่เสแสร้งก็อยู่รอดไม่ได้ ลองคิดดูสิ ถ้าวันนี้เธอทะเลาะกับเยาวชนปัญญาชนโหว ผลจะเป็นอย่างไร ไม่ว่าใครจะถูกหรือผิด สุดท้ายคนที่ซวยต้องเป็นเธอแน่นอน น้องใหม่ไม่รู้จักกาลเทศะ ไม่เคารพเยาวชนปัญญาชนรุ่นเก่า ทำลายความสามัคคี หมวกแต่ละใบจะถูกครอบลงมาทีละใบจนเธอถอดไม่หมดแน่】

【เฮ้อ!】หลินจือเซี่ยหัวเราะ【ดูไม่ออกเลยนะว่าชีเป่าจะฉลาดกับเขาเหมือนกัน】

【ขอบคุณสำหรับคำชมจากท่านผู้ถือครอง】

รอยยิ้มที่มุมปากของหลินจือเซี่ยยิ่งกว้างขึ้น