เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ใบหน้าของหลินจือเซี่ยแดงลามไปถึงใบหูในพริบตา หนังสือในมือแทบหลุดร่วง
เธอยืนนิ่งแข็งอยู่ข้างก้อนหินใหญ่ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ทว่าในใจกำลังรัวข้อความไม่หยุด ไม่จริงน่า ไม่จริงน่า! กลางวันแสก ๆ ฟ้ากระจ่างฟ้าดินแบบนี้ ยังมีคนกล้าลักลอบเป็นชู้กันอีกเหรอ?
ชีเป่า:【เซี่ยเซี่ย เปลี่ยนที่อ่านหนังสือไหมคะ?】
【ไม่เปลี่ยน!】หลินจือเซี่ยตอบกลับในใจ พร้อมกับหูทั้งสองข้างตั้งชัน
มันเร่าร้อนเกินไปแล้ว ตื่นเต้นเกินไปแล้ว!
เสียงเคลื่อนไหวหลังโขดหินใหญ่ยังคงดังต่อเนื่อง เสียงผู้ชายเจือความได้ใจอยู่หลายส่วน “เสี่ยวเจวียน ผิวเธอดีจริง ๆ ทั้งขาวทั้งเนียนนุ่ม ดีกว่าเมียแก่หน้าซีดที่บ้านฉันตั้งเยอะ เธอไม่รู้หรอก ตั้งแต่ผู้หญิงคนนั้นคลอดลูก ตรงนั้นของหล่อนก็…”
“พี่อวี้ น่าอายจะตาย” เสียงผู้หญิงอ่อนหวานนุ่มนวล แฝงแววกระเง้ากระงอดแบบปฏิเสธไม่จริงจัง “คำพูดพวกนี้พี่กล้าพูดต่อหน้าพี่สะใภ้ไหม?”
“ถึงฉันจะพูด แล้วเมียแก่หน้าซีดนั่นก็ไม่กล้ามาเอาเรื่องฉันหรอก” น้ำเสียงของหลิ่วซวี่เต็มไปด้วยความไม่แยแส
เสียงเคลื่อนไหวยิ่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าของหลินจือเซี่ยก็ยิ่งแดงขึ้นเรื่อย ๆ เช่นกัน
【เซี่ยเซี่ย ดูต่อไม่ได้นะคะ ระวังตาจะเป็นกุ้งยิง】