ตอนที่ 17 ยิ่งนานก็ยิ่งเสียใจที่เลือกลงชนบท ตอนนั้นคงถูกผีเข้าสิงแน่ ๆ

ขณะที่เข้าสู่เขตแดนกองการผลิตใหญ่หลิ่วเหอ เวลาก็เพิ่งผ่านสิบเอ็ดโมงเช้ามาไม่นาน ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาเลิกงาน ในท้องไร่ท้องนาจึงเต็มไปด้วยสมาชิกคอมมูนและเยาวชนปัญญาชนที่กำลังยุ่งอยู่กับงาน

คนกลุ่มหนึ่งถูกผู้คนมองไปมาราวกับเป็นของแปลก หลังจากเดินเท้ามานานหนึ่งชั่วโมง เยาวชนปัญญาชนหน้าใหม่ทุกคนต่างรู้ดีว่า อีกไม่ถึงสองวัน พวกเขาก็จะกลายเป็นหนึ่งในคนที่ทำงานอยู่กลางท้องนา

โชคดีที่กองการผลิตใหญ่หลิ่วเหอเป็นจุดทดลองเยาวชนปัญญาชนลงชนบท สภาพที่พักจึงนับว่าสบายพอสมควร หัวหน้ากองการผลิตหลิ่วพาทุกคนไปยังที่พักเยาวชนปัญญาชนโดยตรง แล้วให้พวกเขาหยุดวันนี้กับพรุ่งนี้ ส่วนหลังกำเนิดจึงค่อยเริ่มงานอย่างเป็นทางการ

หลินจือเซี่ยยืนอยู่หน้าที่พักเยาวชนปัญญาชน มองประตูไม้เก่าลอกด่างบานนั้น ในหัวมีเพียงความคิดเดียวว่า ตอนนั้นฉันคิดอะไรอยู่ ทำไมถึงเอาแต่คิดจะลงชนบทนะ?

แต่เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้เสียใจภายหลังก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ โชคดีที่สวรรค์ยังไม่ฟาดเธอจนตายคาที่ อย่างน้อยสภาพที่พักในสถานที่ที่เธอมาลงชนบทก็ยังไม่เลว