ตอนที่ 16 บาดแผลกระสุนปืน? จับสายลับ?

หลังเดินท่ามกลางแดดแผดเผามานานกว่าหนึ่งชั่วโมง เยาวชนปัญญาชนหน้าใหม่ทั้งสามคนต่างพากันบ่นไม่หยุด

จ้าวเสี่ยวหลานมองหลินจือเซี่ยที่นั่งอย่างสบายใจอยู่บนเกวียนด้วยความอิจฉาจนแทบคลั่ง ตอนนี้เธอเริ่มสงสัยอย่างหนักว่าขาของเยาวชนปัญญาชนหลินบาดเจ็บจริงหรือเปล่า มีผู้บาดเจ็บที่สีหน้าดีขนาดนี้ด้วยหรือ? ใบหน้าขาวอมชมพู มุมปากยังประดับด้วยรอยยิ้มสบาย ๆ ราวกับออกมาเที่ยวชมฤดูใบไม้ผลิ

“เหนื่อยเกินไปแล้ว ฉันจะพัก” จ้าวเสี่ยวหลานนั่งลงบนก้อนหินใหญ่ข้างทางโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เหงื่อไหลหยดลงมาตามคาง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความน้อยใจและความโมโห “ทำไมทุกคนลงชนบทไปอยู่ประจำหมู่บ้านด้วยกัน แต่มีแค่เธอที่ได้นั่งเกวียน? ไม่รู้เลยว่าขาของเธอบาดเจ็บจริงหรือแกล้งทำกันแน่”

พ่อของเธอเป็นผู้อำนวยการแผนกผลิตของโรงงานสิ่งทอ ส่วนแม่ทำงานเป็นเจ้าหน้าที่สหพันธ์สตรีในโรงงานสิ่งทอ หากไม่ใช่เพราะทุกครอบครัวต้องส่งคนหนึ่งคนลงชนบท เธอคงไม่มาที่ซอมซ่อแห่งนี้แน่ ตั้งแต่เด็กเธอไม่เคยลำบาก พอต้องทนทุกข์มาตลอดทางจึงมีสภาพมอมแมมไปทั้งตัว ในใจก็สุมไฟกองหนึ่งเอาไว้ พอเห็นใครทำตัวพิเศษกว่าคนอื่น ไฟกองนั้นก็ลุกพรึ่บขึ้นมาจนถึงลำคอ