กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ชายสวมชุดทำงานสีน้ำเงินวิ่งตามไปหลายก้าว กวาดตามองลานบ้านหลายแห่ง เห็นเพียงเด็ก ๆ หลายคนวิ่งเล่นกันอย่างบ้าคลั่งอยู่ในลาน แล้วจะมีเงาของเด็กหนุ่มจอมปลอมนั่นได้อย่างไร
สายตาของเขาหยุดอยู่ตรงจุดที่หลินจือเซี่ยหายตัวไปครู่หนึ่ง ก่อนจะก้มตรวจดูพื้นอย่างละเอียด ที่นั่นสะอาดเอี่ยม ไม่มีแม้แต่รอยเท้า
หรือว่านักพรตจะหายตัวไปกลางอากาศได้จริง ๆ? เขาส่ายหน้าสลัดความคิดที่ไม่สมจริงนี้ทิ้ง ก่อนพูดอย่างมั่นใจว่า
“คนคนนี้หนีไปได้ไม่ไกลแน่ ต้องซ่อนอยู่ในลานบ้านพวกนี้สักแห่ง”
ชายเสื้อเทาเกาหัว “หรือว่าจะปีนกำแพงหนีไป?”
“ปีนบ้านแกสิ” ชายผมแสกสามเจ็ดสบถ ก่อนยกมือชี้ไปยังกำแพงโล่ง ๆ “กำแพงสูงสามเมตร ผู้หญิงคนหนึ่งหอบของหนักสิบกว่าชั่งจะปีนข้ามไปได้ยังไง? เธอเป็นบ้าหรือแกเป็นบ้า?”
ชายสวมชุดทำงานสีน้ำเงินขยับเข้ามาใกล้แล้วลดเสียงลง “พี่ใหญ่ ผู้หญิงคนนั้นจะพักอยู่ในลานบ้านพวกนี้สักแห่งหรือเปล่า?”
“ใครมันจะไปรู้” ชายผมแสกสามเจ็ดพูดด้วยน้ำเสียงมืดมน “กลางวันแสก ๆ จะเจอผีเข้าให้หรือไง? คนเดินมาถึงตรงนี้แล้วก็หายไปกลางอากาศ”