กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ผู้บัญชาการกองพลน้อยต้วนรีบรุดมาอย่างเหน็ดเหนื่อย รองเท้าบู๊ตทหารเหยียบลงบนพื้นซีเมนต์ของระเบียงทางเดิน เสียงฝีเท้าหนักแน่นและทรงพลัง
ทันทีที่เขาเข้าประตูมา เขาก็ตบไหล่เผิงจ้านชิงเบา ๆ ก่อนจะมองหลินจือเซี่ยที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ ดวงตาของเธอแดงก่ำ
“เธอคือเซี่ยเซี่ยใช่ไหม”
หลินจือเซี่ยงุนงงเล็กน้อย แต่ไม่นานก็จำได้ว่าอีกฝ่ายเป็นใคร เขาคือสหายร่วมรบของพ่อ ต้วนหงปัว
“สวัสดีค่ะคุณลุงต้วน ฉันคือหลินจือเซี่ย ลูกสาวของหลินกั๋วต้ง”
เมื่อมีผู้บัญชาการกองพลน้อยต้วนรับรอง การสอบปากคำก็จบลงอย่างรวดเร็ว
เผิงจ้านชิงปิดแฟ้มเอกสาร ขณะลุกขึ้นสายตาของเขากวาดผ่านหลินจือเซี่ยโดยไม่ตั้งใจ ก่อนจะหยุดอยู่ที่น่องซึ่งพันผ้าก๊อซของเธอชั่วขณะ แล้วเลื่อนออกไปทันที
“ส่งสหายหลินไปโรงพยาบาลภาคทหาร”