ตอนที่ 11 โอ๊ยแม่เจ้า! ตกใจหมดเลย

หลินจือเซี่ยมองแวบเดียวก็รู้ว่าผู้หญิงคนนี้เป็นพวกเดียวกับเธอ ภายนอกทำตัวเป็นดอกบัวขาวจอมเสแสร้ง แต่ความจริงไม่ใช่คนดีอะไร

แต่ทัศนคติในการใช้ชีวิตของเธอกับอีกฝ่ายแตกต่างกัน

เธอทำไปเพื่อปกป้องสิทธิของตัวเอง ส่วนอีกฝ่ายน่ะหรือ? หึ ๆ แค่จากคำพูดไม่กี่ประโยคที่เธอกับพี่เสี่ยวหลิงเพิ่งได้ยิน ผู้หญิงคนนี้ก็เป็นคนอกตัญญูที่เห็นแก่ตัวสุด ๆ แล้ว

ตอนกู้เมิ่งเฉินเปิดประตู ใบหน้าของเธอยังมีรอยยิ้มอย่างผู้ชนะประดับอยู่ แต่รอยยิ้มนั้นก็กลายเป็นการแสดงระดับสุดยอดทันทีที่เห็นคนยืนอยู่หน้าประตูชัด ๆ

“พี่จ้านชิง!” เสียงของเธอหวานจนแทบจะยืดเป็นเส้นได้ “พี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? มาหาฉันหรือ?”

หลินจือเซี่ยยืนใช้ไม้เท้าพยุงตัวอยู่ข้าง ๆ พร้อมเบ้ปาก