กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลินจือเซี่ยหลับตาพิงเบาะหลัง แสร้งทำเป็นหลับ ทั้งที่จริงจิตสำนึกเข้าไปอยู่ในฟาร์มสานฝันแล้ว
“วอลล์อี นายเก่งเกินไปแล้ว”
“วอลล์—อี”
“เด็กดี ๆ ไปชาร์จไฟได้แล้ว”
หลังอยู่บนรถไฟนานกว่าสามสิบชั่วโมง ระบบก็เลื่อนระดับขึ้นมาอีกหนึ่งระดับ ลูกไก่ทั้งหลายก็โตเป็นแม่ไก่แก่กันหมดแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงก็จะออกไข่ได้
ฮิ ๆ อีกไม่นานก็จะได้มีไข่กินอย่างอิสระแล้ว
ตอนนี้มีที่ดินอยู่สิบแปลง หากต้องการบุกเบิกเพิ่ม ก็ยังต้องใช้เหรียญทอง
เฮ้อ ในโลกความเป็นจริงไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องใช้เงิน แม้แต่เล่นฟาร์มหรือฟาร์มปศุสัตว์ก็ยังต้องใช้เงิน
หลังจัดการเรื่องฟาร์มและฟาร์มปศุสัตว์เรียบร้อยแล้ว สมองของหลินจือเซี่ยก็ยังไม่หยุดคิด เธอเริ่มครุ่นคิดถึงจุดประสงค์ที่พาตัวเธอไปภาคทหาร