ตอนที่ 185 เว่ยเจาไปชายแดนเหนือ การค้าชายแดนเปิดใหม่อีกครั้ง

ยามเว่ยเจาเดินทางถึงชายแดนเหนือ ท้องฟ้ามืดสลัวเป็นสีเทา ลมหนาวพัดหอบเม็ดทรายสาดกระทบใบหน้าจนเจ็บแปลบ

เขาพลิกกายลงจากหลังม้า ยืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าซากปรักหักพังของตลาดการค้าชายแดนในวันวาน เงียบงันอยู่นาน

รั้วไม้ถูกพังทลายลงจนสิ้น เพิงไม้ถูกเผาผลาญจนกลายเป็นซากไหม้เกรียม แผงค้ากระจัดกระจายแตกหักระเนระนาด บนพื้นยังคงมีคราบโลหิตแห้งกรังเป็นปื้นดำขนาดใหญ่ เพียงครึ่งปีก่อน ที่แห่งนี้ยังเคยคึกคักจอแจ—พ่อค้าแม่ขายโก่งคอตะโกนร้องเร่ คนเลี้ยงสัตว์ชาวเป่ยตี๋จูงอูฐเข้าแถวรอแลกเปลี่ยนซื้อขาย เด็กน้อยวิ่งซุกซนหยอกล้อกันท่ามกลางฝูงชน เสียงหัวเราะเริงร่าปะปนกับเสียงดังกังวานใสของเหรียญทองแดงกระทบกัน เปี่ยมล้นไปด้วยกลิ่นอายชีวิตผู้คน ทว่าในยามนี้ มีเพียงลมหนาวพัดกวาดผ่านซากปรักหักพัง ส่งเสียงหวีดหวิวราวกับร่ำไห้ เวิ้งว้างวังเวงเกินจะพรรณนา

“ท่าน รองแม่ทัพเป่ยตี๋ส่งคนมาแล้วขอรับ” รองแม่ทัพจ้าวหู่ก้าวเร็วรี่เข้ามาใกล้ กดเสียงต่ำรายงาน