เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ยามราตรีมาเยือน มู่หรงเจานั่งอยู่ริมหน้าต่างตำหนักฉางเล่อ ในใจกระสับกระส่ายไม่สงบลงได้เลย สีหน้าของพี่ชายย่ำแย่เหลือเกิน ผ่ายผอมจนแทบผิดรูปโฉม เดินเหินก็ซวนเซ ทว่ายามอยู่ต่อหน้านางเขากลับไม่เอ่ยถึงแม้แต่ครึ่งคำ มีเพียงรอยยิ้มพลางกล่าวว่า “ทิวทัศน์งดงามยิ่งนัก”
“ซู่เยวี่ย ไปเชิญหมอหลวงที่ตามขบวนพี่ชายข้ามาที”
ซู่เยวี่ยชะงักไปเล็กน้อย “เหนียงเหนียง หมายถึงเฉินหัวหน้าสำนักแพทย์แห่งเป่ยซั่วหรือเจ้าคะ”
“อืม แอบไปเชิญมาเงียบ ๆ อย่าให้ผู้อื่นรู้เห็น”
มินานนัก เฉินหมิงหย่วนก็สะพายกล่องสมุนไพร ก้าวเข้าสู่ตำหนักฉางเล่อด้วยความกระวนกระวายใจ พอพ้นธรณีประตูก็คุกเข่าโขกศีรษะลงกับพื้นทันที “ถวายบังคมฮองเฮาเหนียงเหนียงพ่ะย่ะค่ะ”
“ลุกขึ้นเถิด” สุรเสียงของมู่หรงเจาราบเรียบ ทว่าในแววตากลับซ่อนความร้อนรนใจที่ไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ “เปิ่นกงขอถามเจ้า ร่างกายของพี่ชายข้า ยังทนได้อีกนานเท่าใด”