ตอนที่ 182 มู่หรงเหิงถึงเมืองหลวง พี่น้องพบกันอีกครั้ง

ในวันนี้ที่เมืองหลวง มีพิรุณโปรยปรายแผ่วเบา

สายฝนละเอียดถี่กระทบลงบนถนนแผ่นศิลาเขียว สาดกระเซ็นเป็นละอองน้ำระยิบระยับ ชโลมอิฐเขียวตรงประตูเมืองจนเปียกชื้น รถม้าของมู่หรงเหิงไร้ซึ่งธวัช ไร้ซึ่งขบวนเกียรติยศ มีเพียงองครักษ์ไม่กี่นายคุ้มกันรถม้าผ้าใบเขียวอันเรียบง่ายคันหนึ่ง ลอบผ่านเข้าประตูเมืองไปอย่างเงียบเชียบไร้สุ้มเสียง

หลี่ฝูนั่งอยู่ตรงขอบรถ เขาเลิกม่านรถขึ้นมุมหนึ่งอย่างแผ่วเบาเพื่อมองเข้าไปข้างใน พลางเอ่ยด้วยเสียงอันเบายิ่ง “เจ้านาย ถึงแล้วขอรับ”

มู่หรงเหิงค่อย ๆ ลืมตาขึ้น เขาพิงอยู่กับผนังรถ สีหน้าขาวซีดราวกับแผ่นกระดาษบาง เบ้าตาลึกโหล ริมฝีปากเจือสีม่วงคล้ำ ทั่วทั้งร่างผ่ายผอมจนผิดรูป คล้ายกับว่าสายลมพัดมาวูบเดียวก็ล้มพับได้ มีเพียงดวงตาคู่นั้นที่ยังคงทอประกายสว่างไสวดั่งดวงดาราสองดวง แฝงไว้ด้วยความดื้อดึงที่จะหยัดยืนจนถึงที่สุด

เขายืดตัวนั่งตรง จัดแจงอาภรณ์บนกายอย่างละเอียดรอบคอบ แล้วยกมือขึ้นลูบปรางแก้มตนเองเบา ๆ น้ำเสียงแฝงรอยยิ้มอันแหบพร่า “หลี่ฝู ข้าดูเป็น…อย่างไรบ้าง”

ขอบตาของหลี่ฝูแดงก่ำขึ้นมาในทันใด เขาข่มกลั้นน้ำตาเอาไว้ น้ำเสียงสั่นเครือ “เจ้านายดูดียิ่งขอรับ จิตวิญญาณก็ดูดีด้วย”