ตอนที่ 149 จดหมายสั่งลา เป่ยซั่วรวมเข้ากับต้าหยิน

กลางดึก ห้องทรงพระอักษรแห่งเป่ยซั่วจุดไฟสว่างอยู่ตลอดทั้งคืน

เปลวเทียนสว่างวูบวาบ มู่หรงเหิงถือพู่กัน วางลงแล้วหยิบขึ้นมาอีก กระดาษจดหมายที่ขยำจนยับถูกโยนเกลื่อนพื้น

หลี่ฝูเฝ้าอยู่นอกประตู ได้ยินเสียงกระดาษเสียดสีกรอบแกรบจากข้างใน ใจบีบรัดแน่น แต่ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไป เขารู้ดีเกินไปว่า สิ่งเดียวที่ทำให้ฝ่าบาทวกวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าเช่นนี้ นอกจากฮองเฮาเหนียงเหนียงที่อยู่ไกลถึงต้าหยินแล้ว ไม่มีผู้ใดอื่นอีก

ตรงหน้าโต๊ะเขียนหนังสือ มู่หรงเหิงจ้องมองกระดาษจดหมายเปล่าสุดท้าย ปลายนิ้วซีดขาวเล็กน้อย เพียงไม่กี่วัน พิษก็ลุกลามจากห้าอวัยวะตันไปยังแขนขา มือของเขาสั่นรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ บางครั้งแม้แต่พู่กันก็ยังจับไม่มั่น ในหัวมีเพียงความคิดเดียวซ้ำไปซ้ำมา—เขามีเวลาเหลือเพียงสามเดือน