ตอนที่ 150 เสด็จนำทัพด้วยพระองค์เอง พาสมุนไพรมุ่งสู่เป่ยซั่ว

จดหมายสั่งเสียของเป่ยซั่วส่งมาถึงห้องทรงพระอักษรแห่งต้าหยิน ขณะที่เซียวเหยี่ยนกำลังนั่งเหม่อมองแผนที่อยู่

เป่ยตี๋กดดันทางตะวันตก ตงเซิ่งบีบประชิดทางตะวันออก แรงกดดันจากการรบสองแนวรบราวกับเหล็กเผาไฟสองแท่งที่รีดแนบอยู่บนแผ่นอกของเขา ติดต่อกันสามวันไม่ได้หลับนอนอย่างสบาย ใต้ตาคล้ำเข้มราวกับหมึก พู่กันชาดวางอยู่บนโต๊ะ ปลายพู่กันหมึกแห้งแข็งไปนานแล้ว

ผู้บังคับบัญชาขันทีประคองจดหมายก้าวเข้ามาเบา ๆ แม้แต่กลิ่นอายก็ผ่อนให้เบาที่สุด “ฝ่าบาท จดหมายเร่งด่วนจากเป่ยซั่ว จดหมายของฝ่าบาทมู่หรงเหิงพะย่ะค่ะ”

เซียวเหยี่ยนเงยหน้ารับมา ครั่งประทับตรายังสมบูรณ์ ตราประทับชัดเจน ไม่มีผู้ใดแอบแตะต้องระหว่างทาง เซียวเหยี่ยนฉีกกระดาษจดหมายออก อ่านลงไปทีละคำ

“เป่ยซั่ว รวมเข้าเป็นส่วนหนึ่งของต้าหยิน”

มือของเขาชะงักค้าง

ไม่ใช่การดูแลแทน ไม่ใช่พันธมิตรเซียน แต่คือการรวมเข้าเป็นหนึ่งเดียว

มู่หรงเหิงมอบเป่ยซั่วทั้งแคว้น พร้อมทั้งผืนแผ่นดินและราษฎรที่เขาคิดคำนึงถึงทุกวินาที ส่งมาถึงมือเขาในคราครั้งเดียว

“หวังว่าเจ้าจะรวบรวมใต้หล้าเป็นหนึ่งได้โดยเร็ว ใต้หล้าสงบสุขดุจทะเลเรียบและสายน้ำใส”